پرواز امیر

هر کی ندونه یا نخواد که بدونه.. "ما"هایی که اون روز اونجا بودیم.. باهم راه افتادیم. چشمامون از دیدن هم برق زد و دلامون گرم شد.. با هم خندیدیم و بغض کردیم.. با هم دویدیم.. فرار کردیم.. رفتیم تو دلشون.. چشامون اشک شد.. دلامون خون.. سرفه کردیم و پیچیدیم تو کوچه پس کوچه ها نه که فرار کنیم.. دور بزنیم اونارو که باز بیفتیم تو خیابون اصلی.. تو مسیر آزادی..

"ما"ها می دونیم که چه قدر دلامون از روز اولی که پا گذاشتیم تو این مسیر به هم نزدیک تر شده.. می دونیم که هرچی می نویسن و میگن.. هر چی نشون میدن و سرهم میکنن.. هرچی داد میزنن و مشت میکنن دستاشونو.. هرچی پرچم ایرانمونو مصادره میکنن تو جمع خوداشون.. هرچی تو این نمازای جمعه هوار میکشن که فلان و فلان و فلان.. هرچی شهیدای خودمونو برمیدارن باره خودشون براش کارت بسیج درست می کنن یه روزه.. هر چی هر چی هر چی................... از ترس شونه... ماها اینو خوب میدونیم ..

به خدا نمیدونم چرا هنوز اون که تو دلم برا خودم میخواستم رو داره بت می گم .. ولی تو اندفعه مرد باش اونی که تو دلته رو برا من نخواه پسر..

الان : از صبح نشستم که کی بازی شروع میشه.. بازی شروع شد.. خب الانم تموم شد... گور پدر امتحانا و امروز و دروازبان نیجریه...

گفتی ما٬ من و تو ندارد

نمی دانستی ما

میم دارد و الف...

پی نوشت : میم اش که هنوز منم.. الف را اما.... نمیدانم .

چه قدر "درد" دارد با خودش این همین.